با تو میشه، از سیاهی، تا سپیده پر کشید
توی چشمایِ، زُلالِت، رنگِ آرامش رو دید
خیره مونده، چشمِ خستم، به چراغایِ مسیر
توی سرمایِ، شبونه، دلِ من مونده اسیر
رو به دریا، می شینم باز، تا خودِ سپیده دم
با خیالِت، زیرِ مهتاب، بی قرارم دم به دم
کی می تونه، مثلِ چشمات، حالِ من رو خوب کنه؟
توی قلبم، غصه ها رو، تا ابد مغلوب کنه؟
با تو میشه، از سیاهی، تا سپیده پر کشید
توی چشمایِ، زُلالِت، رنگِ آرامش رو دید
حتی وقتی، دوری از من، عطرِ دستات با منه
عشقت اینجا، توی سینم، مثلِ آتیش روشنه
خالیه جات، کنجِ خونه، تو سکوتِ این اتاق
توی دستم، مونده عکست، زیرِ نورِ یک چراغ
زندگی بی، خنده یِ تو، واسه من معنا نداشت
هیچ کسی جز، تو تو قلبم، ردپایی جا نذاشت
گرچه دوری، از نگاهم، تو همین جا با منی
توی سینم، تا همیشه، مثلِ نبضی می زنی
هر نفس رو، توی این شب، با هوایَت می کشم
توی تنهاییِ، این راه، من به یادت دلخوشم
با تو میشه، از سیاهی، تا سپیده پر کشید
توی چشمایِ، زُلالِت، رنگِ آرامش رو دید
حتی وقتی، دوری از من، عطرِ دستات با منه
عشقت اینجا، توی سینم، مثلِ آتیش روشنه
عطرِ دستات با منه…
توی سینم… مثلِ آتیش روشنه…
ورود کاربران
خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید